• Opis
    • Wycieczki
    • Więcej

      Skopelos

      Informacje ogólne

      Skopelos – dobrze zagospodarowana wyspa idealnie nadająca się na cel jednodniowej wycieczki lub dłuższy pobyt, który dzięki tradycyjnemu charakterowi miejscowości i prowincjonalnemu czarowi zapewnia sielankowy wypoczynek. Wyspa ma ciekawą historię, gdyż przed wiekami była we władaniu Rzymian, Persów, Wenecjan, Francuzów i Turków. Na wyspie można zwiedzić między innymi dziesiątki białych kościołów krytych szarym łupkiem, charakteryzujących się szaro-białymi kopułami. Warto poznać stolicę wyspy – miasto Skopelos – którego port okalają tawerny serwujące owoce morza i wykwintne dania z ryb. Koniecznie trzeba zajść do ruin weneckiej twierdzy i przespacerować się po labiryncie wąskich uliczek. W mieście naliczono ponad setkę świątyń, do ciekawostek należy muzeum folkloru, a w okresie letnim warto załapać się na wystawy niezwykłych fotografii i liczne imprezy kulturalne. Po zwiedzeniu miasta najlepiej zebrać siły do dalszej podróży na wspaniałej plaży Glisteri położonej w wąskiej zatoczce wśród białych skał. W okresach świątecznych na ulicach miasta Glossa można spotkać mieszkańców ubranych w tradycyjne stroje i mówiących odrębnym dialektem. Warto także zagłębić się w gęstą sieć małych uliczek z tawernami zapraszającymi do swoich wnętrz zapachami z kuchni. Wyprawę ze zwiedzaniem wyspy, która zasłynęła z filmu „Mama Mia”, warto połączyć z leżakowaniem na wielu wspaniałych plażach, jak chociażby skalistej Stafilos, urzekającej Valanio czy piaszczystej plaży w Loutraki.

      Kuchnia i obyczaje

      Kuchnia

      Głównym składnikiem kuchni greckiej jest oliwa z oliwek, której zalety doceniano już w starożytności używając jej w kosmetyce po kąpieli, a także polewano mięsa smażone na ruszcie. Obecnie jest podstawą wszystkich greckich potraw i służy nie tylko do smażenia, ale często w dużych ilościach dodawana jest do sałatek, sosów a nawet zup. Jest również jednym z powodów uznania kuchni greckiej za jedną ze zdrowszych i smaczniejszych, gdyż oliwa jest lekko strawa i posiada delikatny smak nadający charakteru poszczególnym potrawom.

      Kuchnia grecka ma wiele zapożyczeń z typowej kuchni śródziemnomorskiej i bałkańskiej – często dodawany jest czosnek, liście winorośli i duża ilość warzyw, pomidorów i papryki. Bazą wielu produktów jest baranina i ryby.  Bez wątpienia odróżnia ją jednak ser feta, produkowany w różnych odmianach, typowe greckie zupy i sosy, oraz sposób przyrządzania niektórych dań.

      Kuchnia grecka jest bardzo popularna w Europie, ale jadąc do Grecji może nas w niej zaskoczyć nie tylko bogactwo menu, ale też tradycje kulinarne. Pierwszym zaskoczeniem może być sposób podawania potraw, gdyż większość podawana jest w temperaturze pokojowej. Grecy uważają, że taka temperatura najbardziej uwydatnia smak. Poza tym, zamawiając w restauracji obiad kilkudaniowy dostaniemy wszystko naraz gdyż idea podawania dań kolejno jest w tym kraju obca. A jeżeli siedzimy przy stoliku z kilkoma osobami, które zamawiają to samo można dostać wielki półmisek z potrawą, z którego każdy nabierze ile sobie życzy. Suto zastawione stoły z kolorowymi potrawami są typowe dla kuchni greckiej. Obojętnie co zamówimy na na stole zawsze znajdzie się woda i chleb, będący dodatkiem do większości potraw.

      Rytm dnia w Grecji sprawia też, że pory i ilość posiłków różni się od panujących np. w Polsce. W Grecji nie jest popularne pełne śniadanie, a często słyszy się, że w ogóle się go nie jada. Dla Greka śniadaniem jest zazwyczaj filiżanka kawy i sucharki, biszkopt lub placek z dżemem. Przed południem jako przekąska typowe jest ciasto tyropitta, wypełnione gorącym płynnym serem feta. Obiad spożywa się ok. 14-17, a głównym posiłkiem jest kolacja jedzona zwykle na mieście w restauracjach lub tawernach ok. godz. 20-22. Oczywiście w hotelach rytm ten może się różnić, gdyż znaczna większość dostosowuje się do potrzeb turystów. W większości restauracji menu pisane jest po angielsku, a w kurortach popularnych wśród naszych rodaków zdarzają się pisane po polsku.

      .

      Jeżeli chcemy spróbować typowej greckiej kuchni warto udać się do kameralnych tawern, gdzie jadają mieszkańcy. Popularne przed jak i między posiłkami są tzw. mezedes, czyli przystawki.

      Panujące tu już od maja wysokie temperatury przyczyniają się do rosnącej popularności kawy przygotowanej na zimno – Frappe – podawanej w wysokich szklankach, robiona na bazie wody mineralnej z dodatkiem mleka i cukru.

      Ważnym elementem greckiej kuchni jest wino, które doceniane było już w starożytności, a sposób jego powstania opisuje mitologia. By uchronić swego nieślubnego syna Dionizosa przed gniewem Hery, Zeus zamienił go w barana. Bogini jednak nie dała się oszukać i przywróciła mu człowieczą postać, ale ukarała go obłędem. Szalony Dionizos żeglował po morzu i podczas jednej wyprawy poznał rolnika o imieniu Ikarios, który nauczył go uprawiania winorośli. Sok z zebranych winogron sfermentował, a Ikarius chcąc ukarać Dionizosa za niedopilnowanie kazał mu go wypić. Historia, kończy się dość tragicznie, gdyż odurzony bóg zabił rolnika, ale od tamtej pory kojarzony jest w mitologii z winem i zabawą.

      Charakterystyczne w  smaku i nie występujące poza Grecją jest wino Retsina, które jest młodym winem przyprawionym sosnową żywicą. Po wytłoczeniu leżakuje zaledwie kilka tygodni i nadaje się do spożycia, jednak po mniej więcej roku, jej smak przypomina ocet. Narodowym trunkiem Grecji jest też „ouso me mese”, znane jako ouzo – 48-procentowy alkohol doprawiany anyżem i koprem. Międzynarodową sławę wśród alkoholi zyskała również Metaxa – brandy z dodatkiem wina i mieszanki przypraw. By wyprodukować dobry trunek destyluje się dwukrotnie alkohol, który następnie leżakuje od 3-15 lat. Dopiero po tum czasie dodawane są do niego wino i zioła, które tworzą charakterystyczny smak. Niektórzy twierdzą, że niegdyś dodawano też płatki róż. Alkohol jest następnie słodzony, trafia do dębowych beczek i czeka ok. pół roku na rozlanie do butelek.

      Wycieczki fakultatywne

      Aktywność

      Okoliczne zatoki wyspy to doskonałe miejsce do nurkowania z maską, w krystalicznie czystej wodzie można podziwiać wiele unikalnych gatunków ryb i wspaniałe rafy koralowe. Najlepszym miejscem do snorkelingu jest okolica Alonissos i Ikos – zatopione ruiny na wysokości plaży Kokkinokastro oraz spoczywające na dnie morza dwa wraki okrętów bizantyjskich. Niezwykły, podwodny świat można podziwiać również w zatoczkach okolicznych wysepek, na które pływają łodzie zwane kaiki. Czas warto również spędzać na promowych rejsach wokół wysp, które połączone są najczęściej z możliwością kąpieli przy jednej z bezludnych wysepek atolu. Na okolicznych wodach można także uprawiać windsurfing, żeglować po bezkresnym morzu, pływać jachtami, łódkami i rowerkami wodnymi. Wyspy doskonale nadaje się również do turystyki pieszej i rowerowej (wiele dobrze oznaczonych ścieżek), niemniej popularne wśród turystów jest zwiedzanie okolic skuterem.

      Wycieczki fakultatywne

      Alonissos – wyspiarze mówią o niej „wyspa duchów”, gdyż żyje tam niewielu mieszkańców, przez co zachowała swój dziewiczy charakter i w porównaniu z innymi greckimi wyspami, nie jest w tak dużym stopniu ogarnięta przez turystykę. Tworzą ją jasne klify z rudym zabarwieniem, zamykające zachodni brzeg porośnięty bujnymi lasami sosnowymi oraz skaliste i kamieniste plaże rozpościerające się na wschodzie. Turystów przyciągają jednak do tego malowniczego zakątka piaszczyste i kamieniste plaże charakteryzujące południową część wyspy. Alonissos położona jest na Morzu Egejskim obok wysp Skiathos i Skopelos, z którymi tworzy niezwykły archipelag Sporady Północne i ma zaledwie 60 km obwodu. Wyspa posiada swój niepowtarzalny urok dzięki niesamowitemu wybrzeżu, z którego można podziwiać kilkanaście małych wysepek z podwodnymi grotami będącymi schronieniem dla fok żyjących w tej części morskiego świata. Na wyspie znaleziono najstarsze osady ludzkie pochodzące z doby paleolitu, a po zamierzchłych czasach pozostały w niektórych miejscach malownicze ruiny. Szmaragdowe wody Morza Egejskiego są wokół wysp wyjątkowo czyste, dlatego Grecy stworzyli Park Morski, żeby chronić żyjące w tym regionie foki i rzadko występujące mniszki śródziemnomorskie.

      Skyros –  do archipelagu Sporad Północnych należy także przepiękna wyspa, która za sprawą powierzchni jest największą wyspą archipelagu, z racji odległości położoną z dala od ogromnych ośrodków turystycznych. Północną część w znacznej mierze pokrywają lasy piniowe, natomiast południowo-wschodnią zajmuje surowa formacja górska o nazwie Kochilas. U podnóży stromych skał rozpościerają się malownicze plaże, wprost z których można wybrać się na jeszcze jeden grecki Olimp (792 m n.p.m.). Z pewnością trzeba zajrzeć do niezwykłego kurortu Skyros, gdzie klockowate, białe domki o charakterystycznych wejściach wyłożonych kamieniami skrywają bardzo często misternie wykonane rękodzieło. Niecodzienna zabudowa otacza półkolem wybijające się w niebo wzniesienie, na którym króluje twierdza – jeden z najważniejszych zabytków na wyspie. Historia Skyros związana jest z mitologią i Tezeuszem, który miał powiedzieć, że skała, przy której obecnie leży twierdza, będzie miejscem jego śmierci, co też miało nastąpić. Wyspę w roku 475 p.n.e. skolonizowali Ateńczycy, natomiast niespełna sto lat później przejęli Macedończycy. Ziemia ta ponownie trafiła w ręce Aten, kiedy Rzymianie odnieśli zwycięstwo nad Filipem V Antygonidem. Dlatego, że wyspa ma korzenie historyczne, w Skyros znajduje się Muzeum Archeologiczne przedstawiające dzieje regionu, a także Muzeum Faltaits poświęcone lokalnym wyrobom rzemieślniczym i artystycznym. Oprócz skromnej, ale klimatycznej bazy noclegowej znajduje się tam długa, piaszczysta plaża podzielona na kilka odcinków ciągnących się aż do dzielnicy Molos. Przyjemne, piaszczyste zatoczki można także znaleźć nieopodal głównego portu wyspy – Linarii, z kolei ciekawe kąpieliska znajdują się przy plażach Pagia i Sklouka na północ od Kolimbady. Za najlepszą plażę na wyspie uchodzi długi i szeroki pas żwiru rozciągający się nad Zatoką Kalamitsa.

      Hora (Palea Alonissos) – idealne miejsce na spędzenie kilku godzin wśród zabytków wyspiarskiej architektury, starych bizantyjskich murów i świątyń z białymi kopułami. Warto się na chwilę zatrzymać przy ponad stuletnim, greckim domu i podziwiać nadzwyczajne zachody słońca z okolic kościoła Agios Dimitrios.

      Błękitny rejs na okoliczne wysepki i do Parku Morskiego – wspaniałą atrakcją wypełniającą wolny czas są rejsy wycieczkowymi łodziami zwanymi „kaiki”. Warto popłynąć do „Błękitnej Jaskini” usytuowanej na północy wybrzeża Alonissos, natomiast spośród dostępnych dla turystów wysp (część z nich jest chroniona przez Park Morski) najlepiej wybrać się na Peristere z ładnymi, piaszczystymi plażami zatoki Agios Petros, położonymi w sąsiedztwie gajów oliwnych; na wyspie Kira Panagia można podziwiać dwa klasztory i wypoczywać na piaszczystych plażach; na ciekawy rejs można również wybrać się okolicę Psathoury z najwyższą w basenie Morza Egejskiego latarnią morską.

      Evia – nazywana również Eubeją lub Eubeą, jest drugą największą wyspą Grecji i mimo iż prawie styka się z jej kontynentalną częścią ma odrębną historię. Według mitologii wyspa oderwała się od Tesalii po uderzeniu trójzębem Posejdona podczas burzliwej kłótni z Zeusem. Położona jest blisko lądowej części kraju, a najmniejsza odległość między nimi to 40 metrów. Od czasów starożytności najważniejszymi miastami wyspy były Chalkidia (niegdyś Chalkis) i Eretria, które pełniły ważne role handlowe i posiadały wiele kolonii: w Syrii, na wyspach basenu Egejskiego, we Włoszech, a nawet przez niedługi okres na Sycylii. Od momentu przejęcia wyspy przez Ateny po wojnach perskich nastał burzliwy okres buntu i przechodzenia na przemian z rąk do rąk, począwszy od Aten i Teb przez Macedonię, Rzym, Bizancjum, Wenecję i ostatecznie Turcję w XV w. Powróciła do Grecji w połowie XIX w.Wyspa ma zróżnicowane ukształtowanie i linię brzegową – znajdziemy tu zarówno wysokie skaliste wybrzeża i klify jak również łagodnie opadające piaszczyste plaże. Najmniej odkryte przez turystykę i tym samym słabo zagospodarowane jest wybrzeże wschodnie. Na zachodnim brzegu znajduje się największy kurort wakacyjny wyspy i bardziej zagospodarowane tereny. Evia od wielu lat jest ulubionym miejscem wakacyjnym Gregów mieszkających w okolicach Aten, natomiast jeżeli porównamy inne wyspy pojawia się tu niewiele obcokrajowców. Krajobraz wyspy tworzą dzikie lasy, gaje oliwne i figowe, pola bakłażanów i pastwiska oraz pamiątki burzliwej przeszłości w postaci starych kościołów, starożytnych ruin, zamków i małe, urokliwe wioski. Można odnieść wrażenie, że wyspa nie jest nastawiona na masowa turystykę, ale przez to jest tu wiele dzikich terenów do odkrycia, wioski żyjące swoim życiem oraz naturalna przyroda. Z kolei dwa główne miasta to świetna baza wypadowa na ląd – bardzo często kursują tu promy, barki a Chalkida połączona jest z lądem mostem.

      Olimpia – miasto, które w starożytności było najsłynniejszym miejscem kultu Zeusa – znajdowały się tu sanktuarium poświęcone bogowi, a wokół niego odbywały się co 4 lata igrzyska, zwane od ich miejsca – olimpijskimi. Pierwsze odnotowano w 776 r. Na sanktuarium Zeusa składał się duży, święty gaj oliwny – Altis, w którym znajdował się ołtarz. W wieku VII p.n.e. wzniesiono tu monumentalne budowle z najważniejsza i największa świątynią Zeusa – w środku znajdował się jego ogromny posąg wykonany przez Fidiasz, który zaliczano do siedmiu cudów świata. Inne ważne budowle to Leonidjon, świątynia Hery, budowle administracyjne, rozległy hipodrom i stadion na 20 tys. widzów. Po przejęciu Peloponezu przez Cesarstwo Rzymskie miasto uznano za pogańskie, co poskutkowało wypędzeniem części ludności i w 393 r. zakazem organizowania igrzysk. Stanowisko archeologiczne odkrytego w XIX w. miasta wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Z ciekawostek warto wspomnieć, że płomień olimpijski rozpala się tu za pomocą skupionych przez paraboliczne zwierciadło promieni słonecznych, a następnie jest przenoszony przez sztafetę do miejsca igrzysk.

      .

      Ateny – stolica Grecji stanowiąca kolebkę demokracji, której historia przekracza 3 tys. lat. Jest również jednym z najważniejszych destynacji turystycznych Europy z imponującymi zabytkami starożytności. Rozłożone są między Zatoką Sarońską i czterema wysokimi wzgórzami, będącymi częścią miasta – Egaleo na południowym zachodzie dochodzący do wysokości 414 m n.p.m., Parnitha – sięgająca 1423 m n.p.m na zachodzie, Imittos – wysoki na 1026 m n.p.m. na wschodzie i górujący północy Pentelikon – 1108 m n.p.m. Ateny podzielone są trzema uskokami tektonicznymi co skutkuje częstymi, choć przeważnie niedużymi trzęsieniami ziemi. Ostatnie duże trzęsienie w 1999 r. poskutkowało zmianą przepisów budowlanych w mieście. W starożytności wstrząsy w mieście tłumaczono jako gniew bogów i składano im dary. W mieście znajduje się wiele śladów po bogatej historii miasta. Miasto założone zostało na pozostałościach twierdzy mykeńskiej na wzgórzu Akropolis, gdzie następnie również na sąsiadujących wzgórzach powstało miasto z dużą agorą (antyczny rynek), aeropagiem, gdzie odbywały się sądy, duża ilością świątyń poświęconych rożnym bóstwom i gmachami publicznymi. Nazwa miasta pochodzi od greckiej bogini mądrości Ateny. Według mitologii kiedy bogowie olimpijscy dzielili między siebie ziemie, gdzie mają być szczególnie czczeni Posejdon i Atena upodobali sobie szybko rozwijające się miasto nad Zatoką Sarońską. Ponieważ nie mogli osiągnąć kompromisu a kłótnie były coraz bardzie zażarte zwrócili się do mieszkańców by oni sami zdecydowali któremu bóstwu chcą składać cześć. Zdecydowali oni, że oddadzą miasto bogowi, który podaruje im najbardziej przydatną rzecz. Posejdon ofiarował wodę, która wytrysnęła ze źródełka. Atena natomiast stworzyła drzewko oliwkowe i pokazała jak zrobić oliwę z oliwek, która do dnia dzisiejszego jest podstawą greckiej kuchni. Najważniejszym miejscem Aten jest Akropol na wapiennym wzgórzu, gdzie znajduje się Partenon – świątynia Ateny Partenos (Dziewicy) wykonana w doryckim stylu przez Peryklesa, a rzeźby wykonał sam Fidiasz. Inne ważne budowle to Propyleje – stanowiące wejście na święte wzgórze, Erechtjon poświęcony Atenie i Posejdonowi oraz świątynia Nike. By zapoznać się dokładnie z bogatą historia miasta warto udać się do znajdującego się niedaleko Muzeum Archeologicznego. W mieście znajduje się bardzo wiele budynków i świątyń, na których poznanie trzeba przeznaczyć znacznie więcej niż jeden dzień. Najważniejsze to: Agora z Wieżą Wiatrów, pozostałościami po Hibliotece Hadriana i meczetem Fethiye Tzami, Aeropag, Tezejon, Teatr Dionizosa, Świątynia Zeusa Olimpijskiego oraz Kalimarmaron – stadion olimpijski z IV w. p.n.e. będący miejscem pierwszej nowożytnej olimpiady po odrestaurowaniu.

      Meteory – zbudowane na wysokich skałach piaskowca klasztory prawosławne sięgające XIV w., które znajdują się na krańcu równiny tesalskiej niedaleko Kalampaki. Pierwsze wspólnoty religijne pojawiły się w tej okolicy ok. X w. i zamieszkiwały pobliskie jaskinie. Według legendy pierwszy monastyr, nazwany później Wielkim, założył na skałach św. Atanazy, który wzniósł się podobno na skałę na skrzydłach orła. Faktem jest natomiast, że klasztor założono w 1336 r. podczas wojen między Bizancjum a Serbią, kiedy mnisi potrzebowali schronienia. Ukrywał się tu wtedy również następca serbskiego tronu – Jan Paleolog. Największe czasy świetności przypadły na lata panowania osmańskiego, kiedy to klasztory bardzo się bogaciły. Wskutek kłótni opatów w XVIII w., a także postępującej erozji i błędom w budownictwie starych budynków klasztor zaczął podupadać. Z wybudowanych tu 24 klasztorów znajdujących się na różnych skalach, obecnie zamieszkałych jest 6. Początkowo wszystkie produkty potrzebne do życia i materiały budowlane były wciągane na linach, ale po udostępnieniu kilku monastyrów zwiedzającym, dla ich wygody wybudowano pomosty i schody. By zwiedzić klasztor panowie muszą mieć ubrane długie spodnie, a panie zakryte ramiona kolana i ramiona.

      Delfy – miejscowość, która w starożytności była centrum kultu boga Apollina uważana za "pępek świata". Znajdowała się tu słynna wyrocznia gdzie Pytie przepowiadały przyszłość. Warto zobaczyć tu Święty Okręg oraz muzeum ze znaleziskami i starymi rycinami.

      Mykeny – starożytne miasto w północno-wschodniego Peloponezu, które ok. dwa tysiące lat przed naszą erą było ośrodkiem kultury mykeńskiej – jednej z najstarszych w Europie. Straciło jednak na znaczeniu już w starożytności kiedy zostało zdobyte przez Achajów i zniszczone przez Dorów. Znajduje się tu obecnie duże stanowisko archeologiczne, gdzie można podziwiać odkryte ruiny akropolu – nazywanego mykeńska cytadelą, pozostałości pałacu oraz grobowce, z których jeden przypisuje się mitycznemu królowi Myken – Agamemnowi, dzięki znalezionej w nim złotej masce.

      Athos – święta góra gdzie znajduje się Republika Mnichów, posiadająca do dziś autonomię i swoją władzę. Od półwyspu Chalkidiki oddziela go granica strzeżona przez policję. Przed wjazdem do Athos trzeba postarać się o wizję wjazdową – przy wycieczkach zorganizowanych wszystkie formalności załatwia pilot, jednak przy indywidualnym podróżowaniu może wiązać się to z długim oczekiwaniem. W republice można przebywać maksymalnie 3 dni, po tym czasie konieczne jest ubieganie się o przedłużenie pobytu, które może być odrzucone. Warto zwiedzić niesamowity zespół klasztorny, do którego od 1060 r. nie mogła wejść żadna kobieta. W republice obowiązuje skromny, stonowany strój, co w praktyce oznacza zakryte kolana i ramiona. Na półwyspie znajduje się 20 klasztorów, z których 17 należy do Grecji, a pozostałe są serbskie, rosyjskie i bułgarskie. Nadal zamieszkiwane jest przez mnichów i ich pomocników. Poza zawodowymi fotografami, którzy uzyskali pisemną akredytację, istnieje zakaz robienia zdjęć, nie wspominając o filmowaniu. Ważną zasadą republiki jest również zakaz przemieszczanie się w grupach liczących więcej niż 10 osób dla wyznawców innych religii niż prawosławie.

      Teby – miasto, które w starożytności było centrum polityczny środkowej części Grecji, a obecnie mieszka tu mniej niż 20 tys. ludzi. Nawiązują do greckiej mitologii i opowiadań Teby to miejsce narodzin Dionizosa, Heraklesa i późniejszego króla – Edypa. Istnieje również wiele śladów świadczących o tym, że miasto było jednym z centrów cywilizacji mykeńskiej na podbitym lądzie. Miasto bardzo szybko się rozwijało i stało się konkurencją Aten – rywalizacja między miastami sprawiła, ze w wojnach perskich i peloponeski Teby stawały się sojusznikiem każdego kraju, chcącego podbić Ateny. Największą klęską miasta była walka z Macedonią, kiedy to miasto zostało prawie doszczętnie zniszczone, a wszyscy mieszkańcy dostali się w niewolę. Można podziwiać tu ruiny Kadmey – akropolu tebańskiego, na którym wybudowany garnizon macedoński – obecnie również ruiny.

      Informacje konsularne

      Dokumentem uprawniającym do wjazdu i wyjazdu z Grecji tak jak i innych krajów Unii Europejskiej jest dowód osobisty lub paszport. Lecąc do Grecji samolotem paszport, dla osób posiadających dowód osobisty nie jest wymagany. W Grecji nie ma obowiązku meldunkowego jeżeli pobyt nie przekracza 90 dni i nie jest w tym czasie podejmowana praca na terenie kraju.

      Szczegółowe i aktualne informacje można znaleźć na stronie MSZ: www.msz.gov.pl lub na stronie ambasady polskiej w Atenach www.athens.polemb.net

      Najbliższe ambasady i konsulaty:

      .

      Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Greckiej
      Grecja, Ateny, Chryssanthemon 22, 154 52 Paleo Psychiko
      Tel.: +302106797700 Tel. dyżurny: +306936554629 Faks: +302106797711
      http: www.athens.polemb.net

      Konsulat Honorowy Rzeczypospolitej Polskiej w Salonikach
      Grecja, Saloniki, 78 Tsimiski Str., 546-22
      Tel.: (00-302-310) 288-205 Faks: (00-302-310) 234-153
      prx1@otenet.gr antena@compulink.gr

      FAQ

      Kiedy najlepiej lecieć na Sporady Północne?
      Sezon turystyczny na Sporadach Północnych zaczyna się pod koniec kwietnia i trwa do początku pory opadowej w połowie października.
      Jaka waluta obowiązuje w Grecji i jakie są orientacyjne ceny?
      W Grecji od 2002 r. obowiązuje wspólna dla całej Unii Europejskiej waluta – Euro. Konsekwencją tego są nieco wyższe ceny niż w Polsce. Ze względu na dużą ilość przypływających tu statków rejsowych i unikatowość regionu jest to jedna z droższych wysp greckich. Dotyczy to zarówno cen w lokalnych sklepach, jak również hoteli i restauracji.
      Gdzie i jakie pamiątki kupić na Sporadach Północnych?
      W miejscowościach turystycznych jest wiele sklepików z pamiątkami, gdzie oprócz gadżetów związanych z wyspą czy poszczególnym miastem dostać można ręcznie tkane materiały, koronki i hafty. Często z wyspy przywożone są też artystyczne wyroby jubilerskie. Wiele ciekawych rzeczy można dostać na targowisku w stolicy wyspy. Trzeba pamiętać, że większość sklepów zamykana jest podczas sjesty ok. godz. 14-17, ale potem czynne są do ok. 21.00. W poniedziałki, środy i soboty godziny otwarcia sklepów są krótsze i kończą się w porze sjesty.
      Jaki czas obowiązuje w Grecji?
      Czas lokalny jest późniejszy o godzinę od obowiązującego w Polsce, więc po przylocie przestawiamy zegarek o godzinę do przodu.
      Jak poruszać się po Sporadach Północnych?
      Mimo małych rozmiarów i ukształtowania wysp najpopularniejszym i najtańszym środkiem transportu są autobusy kursujące między miejscowościami turystycznymi. Głównymi węzłami komunikacyjnymi są najczęściej największe miejscowości na wyspach, z których można dostać się do najodleglejszych zakątków. Z głównych portów wypływają taksówki wodne, które kursują wzdłuż wybrzeża i zabierają turystów na wybrane plaże. Dużą popularnością cieszą się skutery, motorówki i samochody które można wynająć w większych miejscowościach na kilka godzin lub nawet dni. Między wyspami kursują promy, wodoloty i mniejsze jednostki przygotowane na turystyczne potrzeby.
      Jakie plaże są na Sporadach Północnych?
      Alonissos przykładowo ma urozmaiconą linię brzegową, w której dominują klify i urwiska, niemniej można znaleźć wiele dogodnych miejsc kąpielowych. Najbardziej znaną, piaszczystą plażą jest położona 4 km na północ od Patiriti plaża Chrissi Milia i najlepiej dotrzeć na nią łódką lub taksówką wodną. Dalej na północ znane wśród turystów są biało-żwirowe plaże Tzortzi Gialos i Leptos Gialos, wokół Steni Vala można wypoczywać na plaży Agios Petros oraz kamienistej Glifa. Dużą popularnością cieszą się również piaszczyste plaże Vithisma i Vrisitsa. Przy hotelach wyższej kategorii lub w wybranych kurortach plaża jest usypywana sztucznie lub znacznie różni się od typowych plaż miejskich, dlatego wybierając kurort i hotel warto upewnić się do jakiej plaży będziemy mieli dostęp.
      Jakie są ograniczenia celne w Grecji?
      Przewóz towarów podlega ograniczeniom ilościowym na zasadach obowiązujących w UE, co oznacza w praktyce, że rzeczy osobiste i sprzęt na własny użytek nie podlega ograniczeniom celnym. W przypadku towarów można wwozić i wywozić: do 800 szt. papierosów, 200 szt. cygar, 10 l spirytusu, 20 l mocniejszego alkoholu, 90 l wina i 110 l piwa.
      Jakie dokumenty potrzebne są w razie konieczności skorzystania z służby zdrowia w Grecji?
      Służba zdrowia, zarówno prywatna jak i publiczna jest w Grecji ogólnodostępna. Przed wyjazdem można starać się w oddziale NFZ o wyrobienie Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ), która daje możliwość korzystania z podstawowej służby zdrowia w przychodniach i szpitalach. Warto jednak wykupić prywatne ubezpieczenie kosztów leczenia, które w razie konieczności pokryje wyższe koszty i transport medyczny. Jeżeli posiadamy ubezpieczenie prywatne należy zapoznać się z jego warunkami, gdyż w większości przypadków ubezpieczeniem objęte są koszty leczenia powyżej pewnych kwot, które należy samemu opłacić. Ze względu na inną florę bakteryjną należy starannie wybierać restauracje lub jadać w hotelach i przestrzegać podstawowych zasad higieny. Turyści powinni pić wyłącznie wodę butelkowaną, ewentualnie gotowaną co najmniej 10 min. Szczepienia ochronne nie są wymagane i nie ma zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych, niemniej przed wyjazdem warto sprawdzić czy szczepienia nie są zalecane sezonowo.