• Opis
    • Wycieczki
    • Więcej

      Anatolia Wschodnia

      Informacje ogólne

      Ogromny i górzysty obszar wschodniej Turcji jest kulturowo niejednolity i posiada bogate zabytki architektury, przez co wartość turystyczna regionu znacznie rośnie i stanowi pewną alternatywę dla wypoczynku w nadmorskich kurortach. Podróżników przyciąga tam turecka atmosfera egzotyki, wyjątkowa religijność, różnorodność miast oraz ormiańskie kościoły i zamki. Chociaż podróżowanie po regionie nie jest łatwe, trudy wycieczki wynagradzają jedyne w swoim rodzaju widoki na rozpościerające się przed turystami szczyty górskie, rozległe równiny, jeziora i rwące rzeki.

      Krajobrazy Anatolii Wschodniej położonej między regionem Karadeniz na północy, Anatolią Centralną na zachodzie, Anatolią Południowo-Wschodnią na południu oraz Iranem, Armenią i Gruzją na wschodzie są bardzo surowe, a klimat ostrzejszy niż w pozostałej części kraju. Nad rozległą Wyżyną Armeńską wznoszą się stożki wygasłych wulkanów oraz najwyższy szczyt Turcji – Ararat – pokryty wiecznym śniegiem i osiągający wysokość ponad 5 tys. m n.p.m. Imponujące łańcuchy górskie Kop, Soganli, Allahuekber i Palandoken zdają się odbijać w słonych wodach bezodpływowego jeziora Wan, natomiast głównymi źródłami zaopatrującymi region w wodę są rzeki Tygrys i Eufrat. Z racji tego, że Anatolia Wschodnia jest słabo rozwinięta, stanowi przede wszystkim cel podróży dla turystów poszukujących wyzwań i przygód, ale także dla miłośników jazdy na nartach.

      .

      Tereny tej części Turcji mają duże znacznie historyczne, gdyż w tym miejscu starożytny szlak handlowy między Wschodem a Zachodem przekraczał granicę rzymsko-bizantyjskiego świata. Na terenach obecnej Anatolii, na przestrzeni wieków, rozwijały się dziesiątki kultur i państw. Osiedlali się tam między innymi: Frygowie, Persowie, Celtowie, Grecy, Ormianie, Rzymianie i Kurdowie. Najbardziej niszczycielskim okresem było XV stulecie, kiedy w Azji szalał zdobywca Timur Chromy zwany Tamerlanem, aczkolwiek ostateczna kontrola nad regionem przypadła Turkom na początku XVI w. Prawa do Anatolii także rościli sobie przybywający z północy Rosjanie, którzy w XIX i XX wieku wyrywali te ziemie kawałek po kawałku z rąk tureckich. Współczesny przebieg granic jest wynikiem traktatów ze Związkiem Sowieckim z roku 1923.

      Najważniejszym miastem w regionie jest starożytne Teodozjopolis, czyli Erzurum nazwane tak na cześć Teodozjusza I Wielkiego, który w tym miejscu, w wieku IV wzniósł pierwsze fortyfikacje. Przez kolejne stulecia pojawiały się tam dynastie arabskie, przybysze z Konstantynopola i Ormianie. W wieku XIV rządzy sprawował turecki klan Saltuków, a później mongolscy Ilchanidzi. Dopiero na początku XX wieku w Erzurumie ustalono dzisiejsze granice Republiki Tureckiej. Chociaż jest to jedno z najzimniejszych miejsc w Turcji, warto tam zajrzeć ze względu na niezwykłe położenie u stóp Palandoken Daglari na wysokości około 2 tys. m n.p.m. Najważniejsze zabytki można zwiedzić w kilka godzin i należą do nich: muzułmańska szkoła Yakutiye Medresesi z misternie rzeźbionym portalem i minaretem pokrytym bajecznym wzorem, Wielki Meczet – Ulu Cami z początkami sięgającymi XII w. i główna atrakcja – Medresa Dwóch Minaretów – XIII-wieczna budowla z cudownym portalem, na którym widnieją smoki i orły oraz wnętrzem kryjącym cylindryczny grobowiec fundatorki. Uliczką pełną najstarszych w mieście domów, sklepików i restauracji można dotrzeć do zabytkowej cytadeli, z której szczytu widok na miasto i panoramę gór jest wyjątkowy. Erzurum ma jeszcze tę zaletę, że w lecie jest zapleczem noclegowym i bazą wypadową dla miłośników górskich wędrówek oraz spływów tratwami w górach Kackar, natomiast w zimie przekształca się w jeden z najlepszych w Turcji kurortów narciarskich. Okoliczne hotele wkomponowane są tam w malownicze doliny, dysponują świetnie przygotowanymi pokojami, basenami, centrami wellness i fitness oraz łaźniami tureckimi.

      Kuchnia i obyczaje

      Kuchnia

      Kuchnia Turecka, mimo wielu tradycji i popularności na świecie jest kuchnią dość zróżnicowaną w zależności od regionu. Tradycyjna kuchnia wybrzeża egejskiego różni się, choć w nieznacznym stopniu od kuchni południowo-wschodniej części kraju, a jeszcze większe różnice zauważymy przemieszczając się wgłąb kraju i na wschód.

      Kuchnia Turecka jest swego rodzaju spuścizną kuchni Imperium Osmańskiego, w którego skład wchodziła przez wiele stuleci między innymi Azja Mniejsza. Uważa się, że jej kolebką była kuchnia Pałacu Topkapi, gdzie urzędujący sułtani najmowali najlepszych mistrzów sztuki kulinarnej. Ze względu na dość dużą ekspansywność Turcji kultura, ale także i tradycyjna kuchnia znalazła uznanie w wielu krajach Bliskiego Wschodu, na Bałkanach, a także w centralnej Europie. Przenikanie tradycji kulinarnych odbywało się jednak w obie strony, toteż obecna kuchnia turecka wzbogacona jest o tradycje greckie czy tez orientalne. W miejscowościach nadmorskich zauważyć można też silne wpływy kuchni śródziemnomorskiej bogatej w warzywa i aromatyczne przyprawy.

      Mimo wpływów tylu kultur kuchnia turecka nie jest zbyt skomplikowana i bazuje na prostych połączeniach smaków. Podstawą jest świeże mięso – zwykle jagnięcina lub baranina, świeże warzywa i owoce i aromatyczne przyprawy: papryka, chili, świeża mięta czy pietruszka oraz przyprawy korzenne (cynamon).

      Najpopularniejszą potrawą, która rozpowszechniła się już w wielu krajach jest kebab, jednak tutejsza kuchnia to również wiele potraw, które można zjeść tylko w określonych regionach Turcji. Na wybrzeżach do tradycji kuchennych należą ryby i owoce morza, a tereny górzyste, gdzie w dużej mierze wypasane są owce, słyną z produkcji serów, jagnięciny i baraniny, a także warzyw.

      Największa popularnością cieszy się, wspomniany wcześniej kebab – jest to baranina skrawana w pionowego rożna, podawana przeważnie z chlebkiem pita z warzywami lub surówką. Typowe tureckie śniadanie składa się z chleba, nabiału w postaci serów owczych (beyaz peynir) lub żółtych (kasar), miodu, oliwek i czasem warzyw. Dużą popularnością, zwłaszcza w obrębie miejscowości nadmorskich cieszą się przekąski (meze) popularne również w innych krajach Morza Śródziemnego. Tureckie przekąski to głównie sałatki na bazie świeżych warzyw, warzywa zapiekane z serem i tureckie placki pide lub lahmacun. Dla tego obszaru charakterystyczne są zupy, podawane jako drobna przekąska lub pierwsze z dań obiadowych, a zwłaszcza, popularna również w Polsce zupa pomidorowa. Inne, cieszące się uznaniem to zupa rybna – balik oraz zupa z zielonego groszku – bezelye.

      .

      Główny posiłek obiadowy opiera się na mięsie, do którego podawany jest ryż i warzywa. Ciekawym połączeniem jest też ryż duszony z mięsem jagnięcym w rosole z dodatkiem cynamonu oraz pistacji. Innym daniem mięsnym, które króluje w kuchni tureckiej są pulpeciki Kofte, serwowane z warzywami i chlebkiem pita, ryżem lub ziemniakami. Mimo wielu różnorodnych dań mięsnych uznaniem cieszą się tez gulasze warzywne. Najważniejszym ich składnikiem jest bakłażan, który ma zastosowanie w sałatkach, marynuje się go w oliwie, zapieka, dusi z mięsem, czy serwuje jako puree. Inne ważne składniki potraw to pomidory, papryka, cukinia, ogórki i oliwki.

      Kuchnia turecka słynie również ze słodyczy, na których czele jest wytwarzana z masy sezamowej chałwa, a dzięki wpływom bałkańskim i arabskim pełno w niej orzechów, bakalii, miodów i syropów dodawanych do ciast i ciastek. Na tureckich straganach spotkać też można rachatłukum – kolorowe pudrowe galaretki.

      Narodowym napojem, spożywanym w dużych ilościach jest cay – czarna, przeważnie słodzona herbata. Do trunków zalicza się popularną anyżową wódkę raki o lekkim lukrecjowym smaku, którą nazywa się też „mlekiem lwa” ze względu na biały kolor, który ma po zmieszaniu z wodą.

      Na górskich pastwiskach Anatolii Wschodniej wypasa się mnóstwo zwierząt różnej maści, dlatego w regionalnej kuchni pojawiają się najczęściej sery, jogurty, mleko i mięso dostarczające w surowym klimacie potrzebnych kalorii. W okolicy jeziora Van króluje pikantny i aromatyczny ser z ziołami – van otlu, wśród turystów popularnością cieszą się bułeczki ze szpinakiem i orzechami – kete, a życie osładza wyborny miód cicek bali. Mieszkańcy Anatolii z zamiłowaniem spożywają cilbir, czyli jajka w koszulkach podawane z jogurtem oraz pikantne dania mięsne z marynatą wzbogaconą o papryczkę chili.

      Wycieczki fakultatywne

      Aktywność

      Anatolię Wschodnią można odwiedzać zarówno w lecie, jak i w zimie. Najlepszą bazą noclegową są okolice Erzurum oferujące doskonałe warunki do uprawiania narciarstwa i snowboardu oraz wspinaczki górskiej i raftingu. Najpopularniejszym terenem trekkingowym są góry Kackar, w które można wybrać się na własną rękę, z przewodnikiem lub z wycieczką zorganizowaną przez lokalne agencje turystyczne.

      Wycieczki fakultatywne

      Kars – miasto ukryte w naturalnej niecce nie przypomina typowej, tureckiej miejscowości, gdyż architektura i układ ulic pamiętają raczej rosyjską dominację sprzed ponad stulecia. Dla turystów najbardziej interesującym miejscem jest starówka z początkami sięgającymi X wieku, w pobliżu której uchowała się wielokrotnie przebudowywana forteca imponująca kilkuwieczną historią oraz niebywałymi widokami na okolicę. Ze szczytu zamku można także rzucić okiem na przysadzistą bryłę kościoła Świętych Apostołów oraz most wzniesiony ze skały wulkanicznej. Miasto można także potraktować jako bazę wypadową do zwiedzania okolic, które odkrywają przed podróżnikami świat ormiańskich zamków i kościołów, mimo że zrujnowanych, ale należących do najbardziej reprezentatywnych zabytków północno-wschodniej Turcji.

      Ani – bezludny płaskowyż w kształcie trójkąta przy granicy z Armenią nie byłby interesujący, gdyby nie ruiny pobudzające wyobraźnię podróżników mogących odbyć podróż w przeszłość do wspaniałego miasta pełnego architektury sakralnej i obronnej. Pozostałości dawnych arcydzieł architektonicznych, stojących na smaganej wiatrem równinie, datowane są na różne okresy. Pierwsza osada pojawiła się w tym miejscu już w czasach przedchrześcijańskich, a Ani (nazwa kojarzona jest z perską boginią Anahit) w czasach świetności było stolicą średniowiecznej Armenii, w której mogło mieszkać nawet 200 tys. ludzi. Do osłabienia politycznej pozycji Ani doprowadziły XI-wieczne walki o tron oraz religijne zagrożenie ze strony Bizancjum. W kolejnych wiekach wybudowano ormiańskie kościoły i monastyry, ale niestety Ani odeszło w niezapomnienie, kiedy zmiana szlaków handlowych i trzęsienia ziemi wyludniły okolicę. Z dawną świetnością można zetknąć się podczas spaceru wzdłuż murów miejskich widocznych już ze znacznej odległości, oraz w trakcie oglądania: kościoła Odkupiciela ozdobionego rzeźbami i ormiańskimi inskrypcjami, ruin kościoła św. Grzegorza i klasztoru żeńskiego, strzelistej katedry pod wezwaniem Matki Boskiej oraz pozostałości kilku innych budowli. Mimo iż w przeszłości znajdowało się tam około tysiąca świątyń, a pozostały jedynie oszpecone ruiny, nad tajemniczym obszarem z górami w tle unosi się mistyczna atmosfera wciągająca zwiedzających w historyczną podróż.

      Góra Ararat – chociaż najwyższy szczyt Turcji osiągający wysokość 5137 m n.p.m. dostępny jest wyłącznie dla śmiałków i doświadczonych alpinistów, warto dostać się w jego okolice, by nawet z daleka podziwiać niesamowity widok, którego nie oddadzą żadne fotografie. Nazwa masywnej góry pochodzi od Ary – bożka z epoki brązu, a jej sylwetka widnieje w godle narodowym Armenii. Wysokość względna góry w stosunku do rozległych równin jest imponująca i spotęgowana dodatkowo symetryczną sylwetką z wiecznymi śniegami. Według niektórych legend właśnie na tej górze miała osiąść Arka Noego unikająca potopu.

      Klasztor Sumela – era bizantyjska pozostawiła po sobie wiele klasztorów, które miały militarne znaczenie. Jednym z nich jest owiany legendą i zadziwiający swoim położeniem klasztor Czarnej Madonny wzniesiony w miejscu, gdzie w roku 385 n.e. ateński mnich Barnaba odnalazł ikonę namalowaną według przypowieści przez św. Łukasza. Rozbudowywana przez lata niewielka świątynia stała się siedmiopiętrową budową zawieszoną na skalnej półce między niebem a ziemią. Do miejsca cudownego objawienia przez lata przybywali i składali ofiary pielgrzymi, a obecnie zjawiają się tam turyści z aparatami fotograficznymi, uwieczniający na cyfrowych matrycach XII-wieczne wnętrza z unikalnymi freskami, świątynie, groty, kapliczki i przede wszystkim ujmującą panoramę całej okolicy. Do klasztoru bowiem prowadzi dosyć wymagająca droga, ale bez względu na predyspozycje kondycyjne warto ją pokonać z turystycznym zapałem.

      Jezioro Uzungol – wśród gór Pontyjskich i lasów skrywa się malowniczo położone jezioro ze scenerią wzbogaconą przez drewniane chatki i pensjonaty. Pojawiają się tam najczęściej turyści miłujący ciszę i spokój oraz wędrowcy organizujący wyprawy na okoliczne trzytysięczniki Ziyaret i Halizden.

      .

      Bogazkale – niedaleko niewielkiej wioski można znaleźć jedne z najważniejszych zabytków Anatolii, które pozostawiło po sobie hetyckie imperium. W roku 1905 naukowcy odkryli ślady osadnictwa sprzed 4 tys. lat p.n.e. eksponowane obecnie w Ankarze, niemniej można wybrać się w pasjonującą podróż w przeszłość podczas spaceru po wykopaliskach. Centralnym punktem jest osada Hattusas otoczona kilkukilometrowym murem. Na ruinach hetyckiej osady Frygowie wznieśli wielkie miasto, którego pozostałości odkryli archeolodzy. Poszczególne atrakcje historyczne łączy utwardzona droga biegnąca między kilkoma wioskami. Fotografować można między innymi hetyckie sanktuarium oraz pozostałości bramy ceremonialnej świątyni i dzielnicy handlowej. Niewiele pozostało z fortecy Yenice Kale, ponad którą dumnie wznosi się Brama Lwów Aslanli Kapi, wyznaczająca początek murów miejskich. Ciekawe zdjęcie można również zrobić Bramie Ziemi nazywanej Bramą Sfinksa z niesamowitym elementem, jakim jest podziemny tunel biegnący pod miastem. Niezwykłym miejscem jest Wielka Forteca Buyuk Kale z trzema dziedzińcami służącymi w XIII w. p.n.e. hetyckim władcom do spacerów oraz galerie płaskorzeźb przedstawiających wyobrażenia prastarych bogów.

      Amasya – pierwsza stolica królestw Pontu imponuje nie tylko bogatą historią, ale również wspaniałymi zabytkami kultury, które pozostały po cywilizacji seldżuckiej i osmańskiej. Według legend miasto miała założyć królowa Amazonek Amasis, chociaż historyczne ślady wskazują na hetycką osadę zdobytą przez wojska Aleksandra Wielkiego. W czasach późniejszych w miejscu tym powstawały mniejsze twory państwowe takie właśnie jak Pont rządzony przez rozpustnego króla Mitrydatesa. Chociaż ośrodek najprężniej rozwinął się w czasach seldżuckich, postęp zniweczyły najazdy Czyngis-chana i jego potomków, trwające do momentu, kiedy do władzy doszli Osmanowie. W kolejnych stuleciach w mieście niewiele się działo aż do panowania słynnego Ataturka, który w roku 1919 właśnie stamtąd wzywał do podjęcia walki o niepodległość. Przywódcy na głównym placu postawiono konny pomnik, chociaż znajdują się tam ciekawsze zabytki w postaci Srebrzystego Meczetu z początkami sięgającymi XIV w. i odpowiednika chrześcijańskiej kaplicy, jakim jest Pir Mehmet Celebi Camii – meczet bez minaretu. Meczetów jest w mieście znacznie więcej, niemniej turystów najbardziej interesują skalne grobowce pontyjskich królów, wykute w stromej ścianie i podzielone na dwie grupy. Poniżej grobowców podziwiać można zabytkowe domy z muru pruskiego, natomiast wysoko na skałach wznosi się rozległa cytadela pochodząca z czasów osmańskich. Po posiłku w którejś z gospód pod gołym niebem można dodatkowo wyruszyć na zwiedzanie Muzeum Archeologiczno-Etnograficznego przekrojowo prezentującego regionalną historię. Po dosyć wyczerpującej wędrówce warto zrelaksować się w typowych tureckich łaźniach Sihhi Mustafa Bey Hamami.

      Trabzon – antyczny Trapezunt, którym byli oczarowani podróżnicy zaglądający tam z różnych stron świata. Obok Istambułu jest jednym z najważniejszych i największych miast tureckiego wybrzeża Morza Czarnego. Pierwszą osadę na płaskim szczycie (stąd pierwotna nazwa: „trapeza”), założyli w VIII w. p.n.e. koloniści z Miletu. Rozwijający się w czasach rzymskich i bizantyjskich ośrodek funkcjonował jako jedna z odnóg „jedwabnego szlaku”. Złota era trwała długo za sprawą kupców pojawiających się w coraz większym mieście oraz dzięki Mongołom, którzy swoje wpływy przesunęli na Turcję. Piękne księżniczki cementowały polityczne więzi między chrześcijańskimi i muzułmańskimi władcami, a w Trapezuncie nieustannie pojawiały się wybitne osobistości z zachodu. Miastem władali między innymi Selim I i Sulejman Wspaniały, za czasów których wzniesiono wiele wystawnych gmachów publicznych i prywatnych. Chociaż okres morskiej świetności skończyły się w wieku XIX, warto zatrzymać się tam na dłużej, by zwiedzić rzymskie mury, bizantyjskie świątynie, cytadelę i pałac cesarki oraz katolicki kościół św. Marii – ostatni zabytek z czasów zachodniej dominacji. Interesujące pamiątki można kupić na deptaku Kunduracilar prowadzącym do egzotycznego bazaru ozdobionego największym w mieście meczetem Carsi Camii z późnogotyckim wnętrzem. Skarbem architektury jest także sam budynek Muzeum Trabzonu z salami przybliżającymi styl życia osmańskiej burżuazji i prezentującymi znaleziska archeologiczne. Jeżeli ktoś ma więcej czasu powinien przespacerować się także po Ortahisarze – dzielnicy Starego Miasta, gdzie podziwiać można pozostałe zabytki Trabzonu. Większość turystów stacjonuje w mieście dysponującym dobrą bazą noclegową w drodze do zwiedzania najważniejszego zabytku w regionie – bizantyjskiego klasztoru Sumela. Warto także zatrzymać się przy wyjątkowym kościele Aya Sofia z XIII wieku, by z turystyczną ciekawością wpatrywać się w płaskorzeźby noszące wpływy gruzińskie i armeńskie oraz freski nieustępujące najznamienitszym malunkom z europejskich świątyń.

      Kapadocja – to unikalna w skali świata magiczna kraina słynąca z księżycowego krajobrazu, podziemnych miast i imponujących kościołów z bizantyjskimi freskami. Krainę została ukształtowana miliony lat temu wskutek aktywności wulkanów Erciyes, Hasan i Gollu. Ziemie w promieniu setek kilometrów ziemię przykryła lawa, która po zastygnięciu, pod wpływem działania wiatru i licznych powodzi przekształciła się w głębokie wąwozy i doliny, a wzgórza zamieniły się w stożki i kolumny. Teren ten był też jednym z najżyźniejszych w kraju, co docenili pierwsi mieszkańcy tych ziem. Odkryli oni również, że okoliczne skały wykazują niespotykane właściwości – zachowują miękkość do zetknięcia z powietrzem, co pozwoliło na żłobienie w nich domostw, spichlerzy czy pomieszczeń dla zwierząt. Przykładem takiego „skalnego” miasta jest Kaymakli oraz Goreme – gdzie znajduje się skansen obejmujący ponad 30 kościołów wydrążonych w miękkiej skale. Ogromne wrażenie robią również dzieła natury takie jak głębokie wąwozy. Pamiątką wizyty w Kapadocji są produkowane w Avanos naczynia z czerwonej glinki oraz znacznie tańsze niż na wybrzeżu dywany.

      Informacje konsularne

      Od obywateli polskich wymagane są wizy uprawniające do wjazdu i pobytu na terenie Turcji. Do złożenia wniosku o wizę do Turcji podróżnym zaleca się posiadanie dokumentu podróży/paszportu ważnego co najmniej 6 miesięcy od daty wjazdu. Wymagana jest wiza elektroniczna dostępna na stronie www.evisa.gov.tr lub na lotnisku po przylocie do Turcji wielokrotna wiza typu wklejka. Aby wjechać do Turcji podróżni powinni posiadać dokument podróży/paszport ważny co najmniej o 60 dni dłużej niż „długość pobytu” wskazana na wizie, wizie elektronicznej, w przepisach dotyczących zwolnienia z wizy czy zezwoleniu na pobyt.

      Szczegółowe i aktualne informacje można uzyskać na stronie MSZ: www.msz.gov.pl

      Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Turcji
      Turcja, Ankara, Atatürk Bulvari 241, 06650 Kavaklidere,
      Tel.: +90 312 4572000+90 312 4572000 Tel.: +90 312 4572001+90 312 4572001 Tel.: +90 312 4675619+90 312 4675619 Tel. dyżurny: +90 530 469 1261+90 530 469 1261 Faks: konsulat +90 312 4688301+90 312 4688301 Faks: +90 312 4678963
      ankara.amb.sekretariat@msz.gov.plwww.ankara.msz.gov.pl

      Konsulat Honorowy Rzeczypospolitej Polskiej w Izmirze
      Turcja, Izmir, Gazi Osman Paşa Bulvarı, Yeni Asır İşhanı, Kat 5 Daire 502,
      Tel.: +90 232 4837171+90 232 4837171; Faks: +90 232 4411854;cborovali@borovali.com.tr

      Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Stambule
      Turcja, Stambuł, GIZ 2000 PLAZA, Ayazağa Köyü Yolu N.7, Kat:5, 34 398 Maslak - Istanbul
      Tel.: +90 212 290 66 31+90 212 290 66 31 Tel.: +90 212 290 66 30+90 212 290 66 30 Tel. dyżurny: +90 530 469 18 81+90 530 469 18 81 Faks: +90 212 290 66 32
      stambul.kg.konsulat@msz.gov.pl
      www.stambul.msz.gov.pl

      . Call
      Send SMS
      Call from mobile
      Add to Skype
      You'll need Skype CreditFree via Skype

      FAQ

      Kiedy najlepiej wybrać się do Anatolii Wschodniej?
      Sezon turystyczny rozpoczyna się już w połowie kwietnia i trwa średnio do połowy października. Na wiosnę i na jesień pogoda jest łagodniejsza i mimo zdarzających się rzadko opadów zachęca do zwiedzania. Najwięcej turystów przybywa tu od połowy czerwca do końca sierpnia, kiedy temperatura powietrza przekracza 30°C.Udając się na wycieczki w głąb kraju warto pamiętać, że w lecie temperatura rośnie wraz z odległością od morza. Z kolei zwiedzając centralne części kraju i pobliskie góry na wiosnę i jesień należy zabrać cieplejsze ubrania, bo w górach może zalegać śnieg.
      Jaka waluta obowiązuje w Turcji i jakie są orientacyjne ceny?
      W Turcji walutą jest lira turecka – TRY, wymienna na kunysze (1 lira turecka = 100 kuruszy). Często można spotkać się z płaceniem w euro lub dolarami, ale tylko w kurortach nadmorskich. W porównaniu z cenami w Polsce droższe jest podróżowanie (wyższa cena za benzynę) i niektóre produkty życia codziennego. Ceny jednak znacznie różnią się między sklepami w kurortach czy przy hotelach od tych, które można spotkać na bazarach. Tam cena nie jest obowiązująca i wręcz należy się targować, gdyż jest to uważane zazwyczaj.
      Gdzie i jakie pamiątki kupić w Anatolii Wschodniej?
      Najlepszym miejscem na zakup pamiątek są bazary, gdzie istnieje zwyczaj targowania się. Najczęściej kupowane są dywany, wyroby skórzane i rzemieślnicze, fajki z pianki morskiej, przyprawy oraz ozdoby rzeźbione z zielonym onyksie. Popularną pamiątką są fajki wodne – nargile, oraz Nazar zwany „Okiem Proroka” - amulet mający bronić przed zawistnym spojrzeniem. Najczęściej umieszcza się go przy lustrze, drzwiach czy jako ozdoba czyli wszędzie tam gdzie wędruje ludzki wzrok.
      Jaki czas obowiązuje w Turcji?
      Czas lokalny jest późniejszy o godzinę od obowiązującego w Polsce, więc po przylocie przestawiamy zegarek o godzinę do przodu.
      Jak poruszać się po Anatolii Wschodniej?
      Popularnym i dość tanim środkiem transportu są busy i autobusy kursujące między miejscowościami turystycznymi i większymi miastami. Polskie prawo jazdy jest respektowane w Turcji, ale podróżując na własną rękę, np. wynajętym samochodem, musimy zwrócić uwagę na to, że przepisy drogowe w Turcji są traktowane dość dowolnie. Ponadto, w razie stłuczki musimy być przygotowani na to, że poza miejscowościami turystycznymi nie dogadamy się w innym języku niż turecki. Wyjeżdżając w dalszą podróż, dla własnego bezpieczeństwa warto też powiadomić hotel o planowanej trasie i porze powrotu. Podróżując w dalsze rejony, dzięki dogodnym połączeniom między większymi miastami, wygodnym i dość tanim rozwiązaniem jest kolej.